Program Partii Razem dla pracy w pigułce
Legalny strajk poprzedza w Polsce sformalizowana procedura sporu zbiorowego, a strajk solidarnościowy jest w praktyce zablokowany — przy uzwiązkowieniu rzędu 10 procent, jednym z najniższych w OECD, najmocniejsze narzędzie nacisku pracowników pozostaje poza zasięgiem większości załóg. Razem chce ułatwić spory zbiorowe i dopuścić strajki solidarnościowe.
W wielu krajach Europy warunki płacy i pracy ustala się układami zbiorowymi obejmującymi całe branże. W Polsce rokowania zbiorowe obejmują tylko kilkanaście procent zatrudnionych — jeden z najniższych wskaźników w Unii. Unijna dyrektywa o płacy minimalnej zobowiązuje takie państwa do planu odbudowy rokowań, a warunkiem jest to, o co walczy Razem: silne i powszechne związki zawodowe.
Wolność zrzeszania się w związkach gwarantuje Konstytucja, a utrudnianie działalności związkowej jest formalnie karalne — ale sankcja bywa tak symboliczna, że wielu pracodawców traktuje zwolnienie działacza jak koszt prowadzenia interesu. Razem chce podnieść kary na tyle, by represje przestały się opłacać, i wprowadzić obowiązek informowania załogi o działających w firmie związkach.
Od pierwszego dnia Razem stoi po stronie pracujących — godna praca, koniec śmieciówek i solidarność ze zwalnianymi związkowcami wracają w kolejnych dokumentach i działaniach partii jako stały motyw. Praca porządkuje całą politykę gospodarczą Razem, bo z własnej pracy utrzymuje się większość ludzi w Polsce, a jej doświadczenie łączy nas ponad podziałami, którymi tak chętnie dzieli się Polaków.
Do związku zawodowego należy w Polsce około 10 procent pracowników najemnych, jeden z najniższych odsetków w OECD. Utrudnianie działalności związkowej jest formalnie karalne, ale w praktyce niemal bezkarne. Razem chce to odwrócić: ułatwić spory zbiorowe i strajki, wprowadzić reprezentację pracowniczą w radach nadzorczych i realnie karać represje wobec związkowców.
